Dün akşam Behzat Ç.'yi seyrederken diyordu ki: "Haftalar 7 gün değil de 3 gün olsa, hayatımda ne değişirdi." Ne yazık ki durum bundan ibaret. Her pazartesi yeni bir haftaya başlıyoruz ama hayatımızda yeni olan hiçbirşey yok...
Yaklaşık 2-3 haftadır her sabah uyandığımda ağlamak istiyorum. Önceleri bahar yorgunluğu olduğunu, mevsimsel olarak biraz uyku ihtiyacımın arttığını düşündüm.
Daha bahar geçmedi, hala bu ihtimal olabilir. Ama artık gerçeklerle yüzleşmem gerek...
Bu hayattan sıkıldım. Artık bu şartlar benim bünyemi zorluyor. Her sabah 05:45'te uyanıp bin bir güçlükle geldiğim işim artık beni tatmin etmiyor. Kendime soruyorum: "Bu işi yapmak için mi, sabahın köründe uyanıp buraya geldin?"
Kendime birşeyler katamıyorum. Şirket ile benim aramda bir alışveriş kalmadı. Standart bir memur mantığıyla iş yapar oldum. İşte bu benim karakterime uymuyor. Daha öğrenecek çok şeyim olmalı... bu kadar erken pes etmemeliyim yeni bir şeye adım atmaktan. Bu kadar korkak olmamalıyım.
Offf...
Bir yanda ideallerim bir yanda hayatın sorumlulukları... Acaba ben mi kendimi herşeyden sorumlu hissediyorum?
Yaklaşık 2-3 haftadır her sabah uyandığımda ağlamak istiyorum. Önceleri bahar yorgunluğu olduğunu, mevsimsel olarak biraz uyku ihtiyacımın arttığını düşündüm.
Daha bahar geçmedi, hala bu ihtimal olabilir. Ama artık gerçeklerle yüzleşmem gerek...
Bu hayattan sıkıldım. Artık bu şartlar benim bünyemi zorluyor. Her sabah 05:45'te uyanıp bin bir güçlükle geldiğim işim artık beni tatmin etmiyor. Kendime soruyorum: "Bu işi yapmak için mi, sabahın köründe uyanıp buraya geldin?"
Kendime birşeyler katamıyorum. Şirket ile benim aramda bir alışveriş kalmadı. Standart bir memur mantığıyla iş yapar oldum. İşte bu benim karakterime uymuyor. Daha öğrenecek çok şeyim olmalı... bu kadar erken pes etmemeliyim yeni bir şeye adım atmaktan. Bu kadar korkak olmamalıyım.
Offf...
Bir yanda ideallerim bir yanda hayatın sorumlulukları... Acaba ben mi kendimi herşeyden sorumlu hissediyorum?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder