Yeniden Merhaba

Yazmayalı ne kadar uzun zaman oldu...
Her hafta burada günlüğümü tuttuğum günler sanki çooook mazide kaldı.
Anne olunca dünya başka bir boyuta taşındı. İlk 3 ay doğum iznimde sanki zaman durdu ve bebekle yapışık yaşamaya başladık. Daha önce okuduklarımdan dolayı psikolojik olarak bu sürece alıştırmıştım kendimi. Bir de kışa denk geleceği için, evden çıkmadan bu süreyi geçireceğimizi biliyordum. Depresyona filan girmedim bu yüzden.
Şimdi düşününce keşke o ilk 3 ayı tekrar yaşasam diyorum. Daha şunun şurasında üzerinden kısa bir süre geçmiş olmasına rağmen o günleri unutmamak için ne yapsam acaba diye düşünüyorum. Hele ilk 15 gün rüya gibiydi. Bebeğim ne kadar küçüktü, nasıl da alışmaya çalışıyordu dünyaya :)
Dördüncü ay yıllık iznimi kullandım. En azından bir ay daha bebeğimle birlikte olmak istedim. Çok da iyi yapmışım. O kısa sürede nasıl da fark etti, ne kadar büyüdü...
Ama 4 ay bittiğinde gerçekten çok yorulduğumu hissettim. Bunu düşündüğüm için kendime kızsam da yorulmuştum. Bebeğime yetemediğimi, daha çalışmaya başlamadan ne kadar yorgun olduğu düşündükçe daha da moralim bozuluyordu. İşe başlayınca nasıl idare edeceğim diye ağlamaya başlıyordum. Eşim moralimi düzeltmeye çalışıyordu. "Şimdi sana zor geliyor, işe başlayınca alışacaksın" diyordu.
O gün geldi, çattı. İşe döndüm. Toplam 5 ay ayrı kaldım ama sanki yeni bir işe başlıyor gibi heyecanlıydım. İlk 2 hafta bu heyecanımla geçti. Aslında çok yoğun bir tempoda çalışmamı gerektiren bir işim var, ki ben bunu çok seviyorum. Ama şimdi haftada 1 gün süt izni kullanınca işlere yetişemez oldum. Kendimi bu sefer de işyerinde yetersiz hissetmeye başladım. Neyse şimdilik bu sorunu da biraz olsun hafifletmiş gibiyim. Özgüvenimi geri kazandım.
Oğluma annem baktığı için çok şanslıyım. Bazen tüm gün arayamıyorum ama biliyorum ki annem benden daha iyi bakıyor oğluma :)
Tek değişiklik işe başlamam olmadı. İstanbul şartlarında annemler ve biz 25 km mesafede oturduğumuz için mecburen annemlerle birlikte yaşamaya başladık. Tam kışın ortasında bebeği her gün getir-götür yapamazdık. Planım; Cuma günleri süt izni kullanarak 3 gün eve gitmek, 4 gün annemlerde kalmaktı. Olmadı... Hem iş temposuna göre izin günlerimi değiştirmeye başladım. Artık her hafta duruma göre 1 gün işe gitmiyorum. Hem de hava çok soğuk olduğu için eve gidince kombiyi açıp ısıtana kadar bebeği hasta etme riskini göze alamadık. Belki bu planımı yaz aylarında gerçekleştirebilirim. Kısmet artık...
Genel olarak sağlığımız yerinde, gerisi önemli değil :) Oğlumuz için her şeye katlanmaya razıyız.
Aklımda çok şey var yazmak istediğim.
Oğlumla yaptıklarımızı ay ay özetlemek istiyorum. Önemli günleri not etmek istiyorum,unutmadan.
Bebek bakımında beğendiğim ürünleri yazmak istiyorum.
Gündelik hayatımdan bahsetmek istiyorum.
İstiyorum da istiyorum...
Bir yerden başlamak lazım.
Yeniden Merhaba diyerek başlayalım bakalım...
Başlangıç için beni destekleyen Aslı Hanım'a da teşekkür ediyorum :)
Görüşmek üzere,
Sevgiler...