Hamilelikte 40. Hafta

Bugün 39+1 ile 40. haftamıza giriş yapmış bulunuyoruz.
Dün sabah biraz da olsa karnımda hissettiğim gaz sancısına benzer sancılar bu sabah da olacak mı diye bekledim ama olmadı.
Yine belirti yok derken bir de baktım ki ishal oldum. Buna başka bir zaman sevinmezdim sanırım. Ama okuduğuma göre ishal doğumdan 1-2 gün önce başlayabiliyormuş. İnşallah bu bir işarettir.
Sabahtan aklıma daha önce yapmak istediğim ama fırsat bulamadığım bir iş geldi. Kullanmadığım bir tacımı hastanede giyeceğim bir gecelikle uyumlu hale getirmek istiyordum.
Uygun renk kurdele bulup biraz da dantelle süsledim. Gerçi kırmızı taç aldım ama olsun bu da benim lohusa tacım :)

39+4'te yine kontrole gittik. Bu arada olan tüm belirtiler yine kaybolmuştu. Bebek yine yukarıdaydı :(

Doktorumuz baktı ve önümüz bayram olduğu için 39+6'da suni sancı vererek doğumu başlatmaya karar verdi. Bayramda kendisi çalışsada beraber çalışacağı ekibin nöbetçi doktorlardan ve hemşirelerden  olacak olması pek hoşuna gitmiyordu. Mecbur kalmadıkça tercih etmeyelim dedi. Neyse bir bakıma içimiz rahatladı. Herkese haber verdik. Oğlumuzu karşılamaya 2 günümüz kaldı diye hayallere daldık.

O akşam suni sancı ve nefes egzersizleri üzerine internette ne bulursam okumaya başladım. Bugüne kadar kendimi şartlandırmadığım için bunlara odaklanmak istememiştim. Çalışmadığım konulardan soru çıkacaktı :) her öğrenci gibi sınav öncesi son gece çalışmaya başladım :)) Evdeki son günümde ne yapsam diye düşünüyordum...

Ertesi sabah boğaz ağrısı ile uyandım. Eşim zaten akşam grip olduğunu düşünüp içeride yatmıştı. Önce çok önemsemedim. Ama hapşırmaların sayısı gitgide arttı. Boğazım daha şiddetli ağrımaya başladı. Ayrıca son bir haftadır sol kaburgamda kendini ara ara hissettiren sızı, hapşırırken ya da burnumu silerken dayanılmaz oluyordu. Öğlen doktorumu aradım. Grip olduğumu duyunca erteleyelim dedi.

Zaten nefes alamazken suni sancıyı nasıl idare edebileceğimi bilemiyordum. Gerekli olursa grip olarak da sezaryana almak istemem dedi. Bizim doğum ertlendi...

Gerçekten 39+6 olduğunda sabah çok kötüydüm... İyi ki denemeyi düşünmemişim...

Akşamında doktorum arayıp nasıl olduğumu sordu. Artık düzelmeye başlamıştım. O zaman arife günü yani 40+1'de yapalım dedi :) yine bir heyecan başladı.

Artık sonucun ne olacağı önemli, inşallah 03.10.2014'te oğlumuz doğmuş olacak. Normal ya da sezaryan fark etmez. Doktorumuz bize şans verdi. Başka bir doktor olsa belki 2 hafta önce sezaryan yapardı. Oğlumuza bir kere daha şans vereceğiz. Belki çok ağrılı ve hoş olmayan bir deneyim olacak, biliyorum. Ama bunu da belki hayatımda sadece bir kere yaşama şansım var.

Allah yardımcımız olsun, hakkımızda hayırlısını nasip etsin inşallah :)

41. haftamızın ilk günü doğum günü olur inşallah, ben de artık bir sonraki yazımı doğum hikayesi olarak yazarım :))

Bize dua edin...

Görüşmek üzere,

Sevgiler...