Hangi haftada olduğumu tam bilemesem de Allah'a şükür devam ediyoruz :)
Tüm aile bireyleri heyecanla ve mutluluk gözyaşları ile karşıladı bu sevindirici haberi...
İnşallah onların duaları ile devam edeceğiz.
Ben hep olumsuz sonuçlara konsantre olduğum için, herşeyin yolunda gitmesine (maaşallah diyelim, kulak çekip, tahtaya vuralım :) ) adapte olamadım. Hamileyim, ama söylemeye korkuyorum. Artık tek dileğim sağlık...
Başlarda ne ile karşılaşıldığını, ne yapmak gerektiğini pek yazmıyor insanlar. Ya da ben arasam da bulamadım. Belki de normal yolla hamile kalınca 4. - 5. haftada zaten daha farkında olmamış oluyorsunuz.
Ama bizim gibi sürekli "level" atlamaya çalışan tüp bebek anneleri gün sayıyor yeni haftaya girmek için.
Kan tahlili sonuçlarını alınca, sadece kese görmek için 3-4 gün sonra ultrasona girmek istemedim. Madem bu aleti kullanacağız, benim fikrim mümkün olduğunca az kullanmak. Ayrıca ultrasonun bebeğe ısı verdiğini okumuştum. Hele 4-5 haftalıkken ısıya maruz kalmaması için süreci biraz uzatmak istedim.
5 şubatta gideceğim kontrole. Belki o zamana kadar büyümüş olur(lar) :) Kalp atışını duymak için biraz daha fazla ısı vermek gerekiyormuş. Hiç ısınamadım ultrasona ama mecbur baktıracağız.
Bu hafta sonu eşim evde ne yapsam, "hayır, sen git yat" demeye başladı. Normal hayatta yaptığım işler, şimdi gözüne battı. Ama sen git yat demekle olmuyor. Birinin bu işleri yapması gerekiyor.
Şimdi en belirgin hissettiğim şey bel ve sırt ağrıları. Sanki adet olacakmışım gibi, karnımın altında sancılar... Ben hiç normal olarak adet olmadığım için, hep ilaç kullandım ve böyle bir ağrıyı hiç yaşamadım. Aslında tam olarak anlatılamayan bir sancı. Bağırsaklarımı da kasıyor gibi hissediyorum. Bu tarz ağrıları bazen yaşadığım olurdu. Daha çok gece uykumdan uyandırırdı. İlk olduğunda sanırım 2000-2001 yıllarıydı, bir kaç kez doktora gittim ama nedeni bulunamadı. Sonraları senede 1-2 kere oldu. ama hep uykumdan uyandırdı. Şimdi bu ağrıları gün içinde hissediyorum.
Bütün gün işyerinde oturduğum için bu sancılar tetikleniyor sanırım. Ayrıca çok ayakta durmak da beni ayrıca yoruyor. İster istemez uzanmak istiyorum.
Bol bol su içiyorum.
Transfer yapıldığından beri şekerli yiyeceklerden uzak durmaya başladım. Zaten insülin direnci düşük olduğu için şeker ilacı kullanıyorum. Bunu tetiklemeye gerek yok diye düşünüyorum.
Transfer yapıldığında 69 kiloydum. Bu evde tartıldığım eski tarz bir tartı, hastanede ölçtüklerinde 3-4 kilo daha yüksek çıkacak. Bu sabah baktığımda 68,5 gösterdi. Düzenli beslenerek ilk aylarda biraz kilo verebilirsem çok iyi olacak. Yine bir sitede okuduğum kadarıyla C vitaminine bu haftalarda ağırlık verin diyordu. Mümkün olduğunca akşamları sebze yemeğe çalışıyorum. Yemekten sonra abur-cubur yememek için sakız çiğniyorum, bu da benim kendimle irade savaşım :)
Tüm aile bireyleri heyecanla ve mutluluk gözyaşları ile karşıladı bu sevindirici haberi...
İnşallah onların duaları ile devam edeceğiz.
Ben hep olumsuz sonuçlara konsantre olduğum için, herşeyin yolunda gitmesine (maaşallah diyelim, kulak çekip, tahtaya vuralım :) ) adapte olamadım. Hamileyim, ama söylemeye korkuyorum. Artık tek dileğim sağlık...
Başlarda ne ile karşılaşıldığını, ne yapmak gerektiğini pek yazmıyor insanlar. Ya da ben arasam da bulamadım. Belki de normal yolla hamile kalınca 4. - 5. haftada zaten daha farkında olmamış oluyorsunuz.
Ama bizim gibi sürekli "level" atlamaya çalışan tüp bebek anneleri gün sayıyor yeni haftaya girmek için.
Kan tahlili sonuçlarını alınca, sadece kese görmek için 3-4 gün sonra ultrasona girmek istemedim. Madem bu aleti kullanacağız, benim fikrim mümkün olduğunca az kullanmak. Ayrıca ultrasonun bebeğe ısı verdiğini okumuştum. Hele 4-5 haftalıkken ısıya maruz kalmaması için süreci biraz uzatmak istedim.
5 şubatta gideceğim kontrole. Belki o zamana kadar büyümüş olur(lar) :) Kalp atışını duymak için biraz daha fazla ısı vermek gerekiyormuş. Hiç ısınamadım ultrasona ama mecbur baktıracağız.
Bu hafta sonu eşim evde ne yapsam, "hayır, sen git yat" demeye başladı. Normal hayatta yaptığım işler, şimdi gözüne battı. Ama sen git yat demekle olmuyor. Birinin bu işleri yapması gerekiyor.
Şimdi en belirgin hissettiğim şey bel ve sırt ağrıları. Sanki adet olacakmışım gibi, karnımın altında sancılar... Ben hiç normal olarak adet olmadığım için, hep ilaç kullandım ve böyle bir ağrıyı hiç yaşamadım. Aslında tam olarak anlatılamayan bir sancı. Bağırsaklarımı da kasıyor gibi hissediyorum. Bu tarz ağrıları bazen yaşadığım olurdu. Daha çok gece uykumdan uyandırırdı. İlk olduğunda sanırım 2000-2001 yıllarıydı, bir kaç kez doktora gittim ama nedeni bulunamadı. Sonraları senede 1-2 kere oldu. ama hep uykumdan uyandırdı. Şimdi bu ağrıları gün içinde hissediyorum.
Bütün gün işyerinde oturduğum için bu sancılar tetikleniyor sanırım. Ayrıca çok ayakta durmak da beni ayrıca yoruyor. İster istemez uzanmak istiyorum.
Bol bol su içiyorum.
Transfer yapıldığından beri şekerli yiyeceklerden uzak durmaya başladım. Zaten insülin direnci düşük olduğu için şeker ilacı kullanıyorum. Bunu tetiklemeye gerek yok diye düşünüyorum.
Transfer yapıldığında 69 kiloydum. Bu evde tartıldığım eski tarz bir tartı, hastanede ölçtüklerinde 3-4 kilo daha yüksek çıkacak. Bu sabah baktığımda 68,5 gösterdi. Düzenli beslenerek ilk aylarda biraz kilo verebilirsem çok iyi olacak. Yine bir sitede okuduğum kadarıyla C vitaminine bu haftalarda ağırlık verin diyordu. Mümkün olduğunca akşamları sebze yemeğe çalışıyorum. Yemekten sonra abur-cubur yememek için sakız çiğniyorum, bu da benim kendimle irade savaşım :)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder