Uzun zamandır istediğim ama hayatın zorluklarını bahane ederek kendimi oyaladığım bir konu var ki sanırım artık ele almanın vakti geldi.
İki kişilik incir çekirdeği ailemizin genişleme zamanı geldi...
Dün anneannem bir şey dedi ki, vicdanım daha fazla oyalanmaya dayanamayacak.
Dedi ki; kızım biz artık televizyonda bebek görünce ağlamaya başlıyoruz.
Bu sözün üzerine ne denir? Sadece en kısa sürede bebek için doktora gitmek düşüyor bana.
Daha da söylenecek bir şey yok...
2008-2009 yıllarında bebek sahibi olmak için gayret içerisine girmiştik.
Ben hem polikistik over hem de haşimato tiroidit hastası olduğum için vücudumda hormon olarak bir üretim neredeyse yok denecek kadar az. Bu nedenle süreç çok uzun ve yorucu oldu. Sonrasında da bazı nedenlerle tedaviye devam edemedik ve öyle kaldı.
Önce normal yoldan denememiz gerektiğini söyledi doktorlar. Peki dedik, bekledik. Ancak senelerdir doğum kontrol hapı ile adet görmeye alışmış yumurtalıklarda hiç hareket olmadı.
İlk 3-4 ay öylece bekledik.
Sonra hap vermeye başladılar. Klomen diye bir ilaç. Önce bunun da dozu az olarak başladık. Bir ay ilacı içip bekle. Yine adet olamayınca doğum kontrol hapı iç bir ay daha bekle. Sonra dozu arttır, tekrar bekle, yok olmadı, yine doğum kontrol hapı iç, bir ay sonra gel... Derken neredeyse 1 sene geçti, yoruldum ve bıraktım.
Şimdi yaşayacağım süreçleri çok merak ediyorum...
Psikolojik olarak çok yıpranacağım zamanlar olacaktır ama en rahat nasıl atlatabilirim diye planlar yapıyorum.
Bakalım önümüzdeki günler neler gösterecek...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder